Winnaars en verliezers van de handelsoorlog

De kranten staan ook deze week weer bol van de verhalen over de tarievenoorlog van de VS met de rest van de wereld. Maar wie worden er eigenlijk door geraakt? Wie zijn de winnaars en verliezers? Fidelity International heeft een rondje gemaakt langs zijn eigen fondsbeheerders en komt tot de conclusie dat er grote verschillen zijn per sector en land. 

In het kort komt het erop neer dat bedrijven met veel "pricing power" tot de winnaars behoren. Zij kunnen hogere kosten doorberekenen zonder dat dit gevolgen heeft voor de vraag.

Typische sectoren in deze hoek zijn ICT, niet-duurzame consumptiegoederen zoals supermarkten, gezondheidszorg (healthcare) en bepaalde industrietakken zoals machinebouwers. Luxegoederen zitten daarentegen aan de andere kant van het spectrum. Prijsverhogingen leiden hier vrijwel zeker tot minder omzet.

Azië heeft weinig last

Interessant is verder dat landen uit Azië waarschijnlijk veel minder last hebben van de tarieven dan de EU en Noord-Amerika. Dat komt doordat het inflationaire effect van tarieven hier nihil is. Dat geldt vooral voor China. Japan is een uitzondering.

Zo verwacht 53 procent van de analisten een gematigde stijging van de inputkosten voor Noord-Amerikaanse bedrijven. Voor Europa en Latijns-Amerika is dat ongeveer hetzelfde. Kijk je echter wereldwijd dan verwachten fondsbeheerders nauwelijks een verandering. Dat komt door Azië.

Duur textiel

Een goed sectoraal voorbeeld is textiel. Het merendeel van de kleren en schoenen in de VS komt uit Azië. Als kleren duurder worden door Amerikaanse tarieven op Aziatische producten dan stijgen de prijzen in de VS. Het zit er dik in dat dit leidt tot minder vraag en vraagverschuivingen. Het kan bijvoorbeeld goed zijn dat kleren uit India minder last hebben van tarieven dan kleren uit China. Hetzelfde geldt voor iPhones en echte luxeartikelen zoals chique handtasjes en sieraden.

Financiële instellingen, vastgoedbedrijven en producenten van niet-duurzame consumentengoederen importeren daarentegen veel minder uit Azië en zijn daarom ook minder betroffen.

Pricing power

Kosteninflatie is een ding, de mate waarin die kosten kunnen worden doorgegeven aan de klant is een tweede. De Amerikaanse farmasector importeert bijvoorbeeld veel uit het buitenland, maar de vraag naar bepaalde medicijnen is zo groot dat die kosten grotendeels kunnen worden doorgegeven.

Een ander voorbeeld zijn machine- en motorenbouwers. Volgens Oliver Trimingham hebben deze bedrijven “het beste prijszettingsvermogen van alle industriebedrijven”. Dat komt doordat sommige bedrijven in deze sector nauwelijks concurrentie hebben. Denk aan bedrijven als Boeing, Airbus of ASML.

Aanpassen kost tijd

Er zijn volgens de Fidelity-analisten grote verschillen tussen de lange en korte termijneffecten van tarieven. Het ene bedrijf heeft meer tijd nodig om zich aan te passen dan het andere. “Voor sommige bedrijven geldt dat als ze snel proberen te verhuizen naar de VS dat dit leidt tot een stijging van de arbeidskosten,” zegt analist Andras Karman. Rustig de tijd nemen kan zich op de lange termijn dan uitbetalen.

Tenslotte zijn er nog tweede-ronde-effecten. Stel de importtarieven leiden inderdaad tot een beduidend hogere inflatiedruk in de VS. Dan kan dit verhinderen dat de Fed de rente verlaagt en dat kan weer positief uitpakken voor de rentemarges van banken.