Amerikaanse nutsbedrijven gaan CO2-beprijzing voelen

De wereldwijde CO2-beprijzing komt er rap aan. Nog maar tien jaar geleden werd 8% van de wereldwijde CO2-uitstoot beprijsd, maar inmiddels is dit bijna 25%. In de VS, EU en China - de drie regio’s waar de meeste CO2 wordt uitgestoten - zien we nu dat CO2-beprijzing op steeds grotere schaal wordt toegepast en ook dat de prijzen van CO2 stijgen. Dit is de nieuwe weg die we inslaan voor de komende decennia.

Door deze verandering wordt het financiële decarbonisatietraject van een onderneming steeds meer bepalend voor de alpha, aangezien de kosten van CO2-uitstoot zullen wegen op de waardering van de bedrijven die niet decarboniseren. In sectoren met een hoge CO2-uitstoot zal een materiële CO2-beprijzing een grote uitdaging zijn en bedrijven tot leider dan achterblijver maken.

Jags Walia

Het probleem van Amerikaanse nutsbedrijven

In de VS zijn nutsbedrijven verantwoordelijk voor 25% van de totale uitstoot van broeikasgassen en de invoering van wereldwijde CO2-beprijzing zal dan ook grote gevolgen hebben voor de waarderingen. De winnaars zullen de bedrijven zijn die het snelst decarboniseren en zo de impact van prijsstellingsprogramma's voor koolstofemissies minimaliseren. De verliezers zijn de bedrijven die het langzaamst koolstofarm worden en dus het meest aan deze kosten worden blootgesteld.

De vraag voor beleggers wordt dan ook hoe zij kunnen vaststellen tot welke categorie een onderneming behoort. Omdat er heel veel CO2-cijfers gepubliceerd worden, is het essentieel om duidelijk omlijnde kaders vast te stellen en uitvoeringscriteria in te plannen. Als dit niet gebeurt, kunnen beleggers zich schuldig gaan maken aan greenwashing, doordat ze bedrijven positiever beoordelen dan ze daadwerkelijk zijn.

Data-analyse is cruciaal

Voor de belegger wordt het voorspellen van de CO2-uitstoot en CO2-kosten een essentieel stukje van de puzzel. De methode die wij toepassen is om openbaar beschikbare informatie te analyseren. Aan de hand van deze data krijgen we een volledig beeld van de voor de komende dertig jaar in de VS geplande sluitingen van steenkool- en gascentrales, ombouw van centrales van steenkool naar gas en bouw van gascentrales.

Dit maakt het vervolgens mogelijk om de toekomstige uitstoot van broeikasgassen door de geplande elektriciteitscentrales te berekenen en de verandering in de uitstoot van broeikasgassen van elke centrale te voorspellen. Een geïnformeerde en gedetailleerde benadering levert een meer betrouwbare inschatting op van het decarbonisatietraject, zodat we betere beleggingsbeslissingen kunnen nemen.

Berekening negatieve effecten

Om een raming te kunnen maken van de financiële impact van een CO2-beprijzingsprogramma voor Amerikaanse elektriciteitsbedrijven, moet worden gekeken naar twee belangrijke factoren: toegestane emissies en de emissiekosten.

In Europa vertegenwoordigen de toegestane CO2-emissies ongeveer 50% van de totale CO2-uitstoot. Voor alles wat meer wordt uitgestoten moeten bedrijven betalen. Als we uitgaan van de situatie in Europa, dan is het redelijk om te verwachten dat aan de helft van de totale uitstoot van een Amerikaanse elektriciteitsonderneming een prijskaartje komt te hangen.

Door strengere klimaatscenario’s af te zetten tegen ramingen en prognoses van de CO2-prijs, kunnen we het relatieve effect van deze veranderingen op de marktkapitalisatie van elke onderneming berekenen. Bij deze methode wordt de waardering van bedrijven die hun CO2-uitstoot al hebben verminderd en waarvan de CO2-uitstoot in de toekomst dus geen dalende trend zal vertonen, in stand.

Oplopende waarderingsverschillen

Naarmate de decarbonisatieplannen van een onderneming geloofwaardiger en materiëler zijn, zullen beleggers deze meer belonen. Maar wanneer het decarbonisatietraject niet voldoet aan de vereiste criteria, dan wordt het waarschijnlijker dat de onderneming wordt afgestraft.

Onvoldoende decarbonisatieplannen kunnen de aanzet geven tot engagement, waarbij beleggers het probleem actief aankaarten bij het management en aangeven welke veranderingen zij van de onderneming verwachten die goed zijn voor aandeelhouders en maatschappij.

De vervuiler betaalt

Het beprijzen van CO-uitstoot past bij het principe van ‘de vervuiler betaalt’ en is een efficiënte manier om kapitaal te heralloceren naar duurzame economische activiteiten. CO2-beprijzingsprogramma's zullen daarom een belangrijke rol gaan spelen bij de decarbonisatie van ondernemingen.

Dit is al gebeurd in Europa, waar ondernemingen slechts een bepaalde hoeveelheid CO2 mogen uitstoten en CO2-rechten moeten aankopen om alle extra uitstoot te compenseren. Bovendien vertoont de prijs van Europese CO2-rechten een stijgende lijn: van ongeveer EUR 20 per ton CO2 in 2020 naar rond EUR 90 per ton in 2023.

Prioriteit belegger

In de VS wordt een actieve discussie gevoerd over de vraag of een vergelijkbaar beleid ingevoerd moet worden en ook anderen landen, zoals China, volgen dit voorbeeld. Dit betekent op korte tot middellange termijn een voorzienbare kostenpost voor elektriciteitsondernemingen, wat het voor beleggers des te belangrijker maakt om kaders te hanteren waarmee ze effectief kunnen vaststellen welke bedrijven aan het decarboniseren zijn.

Uiteindelijk moeten beleggers in staat zijn om door de verklaarde duurzaamheidsambities van een bedrijf heen te prikken en de geloofwaardige ambities te ontdekken. Dit zal bescherming bieden tegen claims van greenwashing en meer in het algemeen helpen om de komende decennia de leiders van de achterblijvers te onderscheiden.

Jags Walia is hoofd Listed Infrastructure bij Van Lanschot Kempen en belegd zelf in het Kempen (Lux) Global Listed Infrastructure Fund.