Het verborgen risico van fondssluiting

Het nieuws van de sluiting van het in het VK zo populaire Woodford Income Fund kwam behoorlijk hard aan op de Britse markt. Het is er groot nieuws. De realiteit is dat de sluiting van een fonds niets ongewoons is. Het gebeurt vaak en staat in alle fondsprospectussen keurig vermeld als een mogelijk te nemen maatregel.

Voor mij maakt de zaak Woodford nogmaals duidelijk dat beleggers het fondsprospectus zorgvuldig moeten lezen, voordat zij tot aankoop gaan. Veel van de algemene risico's, die in een prospectus staan beschreven, komen namelijk vaker voor dan beleggers denken. 

Beschermingswal

Een van die algemene risico's is de sluiting van een fonds, tengevolge van plotselinge grootschalige verkoop, zoals met Woodford Income-fonds aan de hand was. Het besluit tot sluiting is natuurlijk niet fijn voor beleggers die willen uitstappen, maar is bedoeld als bescherming voor alle beleggers die in een fonds willen blijven zitten.

Een sluiting geeft de fondsaanbieder de tijd om geld te vinden om uitstappende beleggers te betalen zonder dat de fondsportefeuille gedwongen moet worden geliquideerd. In dat laatste geval is de kans groot dat effecten tegen een enorme discount worden verkocht.

Zeker voor effecten die een lage liquiditeit kennen, pakt gedwongen verkoop nooit goed uit. Sluiting is voor een fondsmanager dé manier om het kapitaal van zittende fondsbeleggers te beschermen en om de ingeslagen beleggingsweg te blijven volgen.

Klein en fijn

De mogelijkheid van plotselinge sluitingen moeten beleggers en fondsselectors in hun selectieproces altijd meenemen. Bij de verkoop van fondsen kan het er heftig aan toe gaan. Reden daarvan is vooral dat institutionele beleggers fondsen in stappen aankopen, maar hun fondsposities in een keer sluiten.

Dat verklaart waarom de uitstroom uit fondsen vaak vele malen heftiger verloopt dan de instroom. Het is voor mij een argument om niet de grote fondsen te kopen, maar juist voor de kleine fondsen van gespecialiseerde boutiques te gaan.

Die renderen veelal even goed of beter dan grote fondsen, maar worden door de institutionele beleggers meestal over het hoofd gezien. Het maakt het risico van een gedwongen sluiting meteen een stuk kleiner.